উশাহ- ভাৱনা

মাথোঁ এৰাতিৰ সন্ধান নহয় ।
    প্ৰতিটো নিশা প্ৰহৰৰ
      এয়া মোৰ নিত্য নৈমিত্য  ।
       নাজানোঁ কোন নিহাৰিকাত
      জোনাকে তাইক লুকুৱাই ৰাখিছে ।
      জোনাকৰ অনুচৰ জোনাকী বোৰে ,
      মোলৈ চাই ঠাট্টাৰ কিৰিলি পাৰে ।
     "হেৰা প্ৰেমিক ! উভতি যোৱা ।
      নোহোৱা তুমি তাইৰ যোগ্যৰ ,
       কোনোবা হাতিপতীৰ কামদেৱ,
          তাইলৈ ৰৈ আছে । "
        ভাৱেৰেও ঢুকি নাপাওঁ
                 এনেবোৰ কথা ।
          চকুৰ অস্থিৰতা আৰু
            উশাহৰ ভাগৰে যেন
         মোক থমকাই তুলিছে ।
    দাতিৰ শিল এচটাত জিৰাই ভাৱিলো
    " যাম জানো কেতিয়াবা উভতি ,
                     পাৰিম নে মই ?
          থমকিব জানো এই সন্ধান। "
   আজিও হৃদয়ে ভেঙুচালিখন কৰে ।
           "সাতোতা বছৰ বাগৰিল ।
     তই মোক আনি দিব নোৱৰিলি । "
               এয়া হৃদয়ৰ বাক্য । "
       হয়টো পাৰিও নোৱাৰিলো ।
                  মই নিৰ্বাক ।